Ang tinitingnan mo
Hawak ng bench ang isang 50mm na lens na hiniwalay sa kahabaan ng rail para makita ang mga glass group at brass helicoid nito sa halip na nakatago sa loob ng barrel: ang rear group sa tabi ng mount, ang iris sa pagitan ng mga group, ang front group na nakasakay sa helicoid. I-drag ang focus ring (o pihitin ang dial sa console) at ang helicoid ang nagpapaikot papasok o palabas ng front group. Pumili ng f/2, f/5.6 o f/16 at bubuksan o isasara ng iris ang cone ng liwanag na dumaraan. Ilipat ang lens sa Buo, o pindutin ang X, at maglalapat muli ang mga bahagi sa isang barrel.
Sa harap ng lens, may isang salaming grid na nakatayo sa tunay na focus distance at tuwid na humihiwa sa maliit na diorama: isang pino sa 37cm, isang kubo sa 55cm at isang tuktok ng bundok sa 95cm, ang tatlong hintuan na pinupuntahan ng mga button na Foreground, Middle at Background. Sa likod ng lens, sa kabilang dulo ng rail, dumadapo ang mga sinag sa sariling ground glass ng sensor. Baligtad ang larawang ipinapakita nito, kapareho ng palaging pagpo-project ng tunay na lens bago ito ibalik ng salamin o screen nang tama para sa iyo.
Itinutok ng Scene switch sa itaas ng mga kontrol ang parehong lens sa dalawa pang subject, bawat isa ay may sariling aral: ang portrait ng aso, kung saan mga isang sentimetro ang lalim ng sharp zone, at isang daungan sa dapithapon, kung saan ang bawat ilaw na wala sa focus ay nagiging bola ng bokeh.
Ang plane of focus ay plane, hindi punto
Isang distansya lang ang kayang ilagay ng lens sa tunay na focus sa isang pagkakataon. Ang liwanag mula sa punto sa distansyang iyon ay lumalabas sa likod ng lens bilang cone na sumasara sa isang punto mismo sa sensor. Ang liwanag mula sa anumang mas malapit o mas malayo ay sumasara sa punto sa harap ng sensor o sa likod nito, kaya pagdating nito sa salamin ay bumuka na ulit ito bilang maliit na disc. Iyan ang iginuguhit ng kumikinang na grid sa bench: hindi malabong zone, kundi isang patag na plane na humihiwa sa eksena kung saan man ito ilagay ng focus ring. Ang lahat ng nasa plane na iyon ay punto. Ang lahat ng wala rito ay disc, at lumalaki ang disc habang lumalayo ito sa plane sa alinmang direksyon.
Bakit napakanipis ng sharp zone kapag malapit, at paano ito binubuksan ng aperture
Mag-focus sa pino sa 37cm at itakda ang aperture sa f/2 at ang zone na tinatanggap pa ring sharp ay tumatakbo mula mga 36.7cm hanggang 37.3cm: halos kalahating sentimetro lang ang lalim. I-stop down sa f/5.6 at lalaki ito sa halos 36.3-37.8cm, mga 15mm. I-stop down pa sa f/16 at aabot ito sa mga 34.9-39.3cm, halos 44mm, walong beses ng zone sa f/2 mula sa parehong puwesto. Iyan ang buong lihim ng pag-stop down para sa macro shot o product shoot: hindi nagbago ang lens, ang lapad lang ng cone ng liwanag na pinapadaan nito, at ang mas makitid na cone ay mas tumatanggap ng distansya sa magkabilang panig ng plane bago lumaki ang disc nito hanggang sa mapansin.
Ganoon din ang nagagawa ng distansya nang hindi hinahawakan ang aperture. Ilipat ang focus point palabas sa tuktok sa 95cm at, kahit sa f/2, mga 4cm ang lalim ng sharp zone, halos pitong beses na mas malalim kaysa sa ibinigay ng parehong f/2 sa 37cm. Walang bagay na ganito kalapit sa lens ang kikilos tulad ng nasa 95cm, anuman ang piliin mong aperture.
Gamitin ang dalawa nang sabay at dramatiko ang pagbabago. Mag-focus sa tuktok sa 95cm, i-stop down sa f/16, at tumatakbo ang sharp zone mula mga 81cm hanggang 114cm, halos 32cm ang lalim: halos animnapung beses ng kalahating sentimetro na sinimulan mo sa 37cm at f/2. Sa bench, lumalaki ang manipis na salamin bilang malalim na bloke sa paligid ng bundok.
Ano ang ibig sabihin ng “sharp enough”
Ang depth of field ay hindi talaga hangganan, kundi desisyon na binigyan ng numero. Itinuturing ng bench na ito na katanggap-tanggap na sharp ang disc kapag mas maliit ito kaysa sa circle of confusion ng sensor, na dito ay kinuha bilang karaniwang 43.27mm na full-frame diagonal na hinati sa 1500, mga 0.029mm sa mismong sensor. Iyon din ang kumbensyong ginagamit ng Depth of Field Calculator, kaya hindi kailanman nagkakaiba ang dalawang tool kung saan nagtatapos ang isang zone.
Makikita mo ang paghuhusgang iyon sa mismong bench. Mag-focus sa pino sa f/2 at ang tuktok, na 58cm pa ang layo sa likod, ay dumadapo sa sensor bilang disc na mga 2.4mm ang lapad, mga 6.6% ng lapad ng frame: sapat na malabo para magmukhang background blur sa unang tingin. I-stop down sa f/16 nang hindi ginagalaw ang focus at lumiliit ang parehong tuktok sa mga 0.3mm, wala pang 1% ng lapad ng frame. Sampung beses pa rin iyon ng circle of confusion, kaya itinatago pa rin ito ng bench sa labas ng sharp zone: malinaw nang bundok at hindi na kalat, pero kitang mas malabo kaysa sa pino.
Bakit sharp ang ilong at malabo ang mata
Ilipat ang scene sa Portrait at nakaturo ang lens sa isang aso, sapat na malapit para punuin ang frame: ang dulo ng ilong nito ay 45cm ang layo, ang malapit na mata sa 50cm, ang malayong mata sa 53cm. Sa distansyang iyon, halos walang natitira sa 50mm na lens sa f/2. Mag-focus sa malapit na mata at ang sharp zone ay tumatakbo mula mga 49.5cm hanggang 50.5cm: mga isang sentimetro ang lalim, sa mukhang 8cm ang lalim mula sa dulo ng ilong hanggang sa malayong mata.
Ang ilong ang pinakamalapit at pinakaprominenteng bagay sa frame, kaya madali itong tamaan ng focus. Mag-focus sa ilong at ang sharp zone ay nasa mga 44.6cm hanggang 45.4cm, wala pang isang sentimetro, na nasa likod nito ang dalawang mata. Ang malapit na mata ay dumadapo sa sensor bilang disc na mga 0.31mm ang lapad, halos labing-isang beses ng 0.029mm na circle of confusion, at ang malayong mata bilang 0.47mm na disc, labing-anim na beses nito: malinaw na ilong at dalawang malabong mata, at ang mga mata ang unang tinitingnan ng lahat. Kahit ang f/16 ay hindi ito nasasagip: kapag naiwan ang focus sa ilong, nagtatapos ang zone sa mga 48.6cm, kulang pa rin bago ang malapit na mata.
Ilagay ang focus sa mata at babaligtad ang larawan. Ang malapit na mata ang nagiging punto at ang ilong, 5cm sa harap nito, ang nagiging 0.31mm na disc. Ang malayong mata, 3cm pa sa likod, ay dumadapo pa rin bilang 0.16mm na disc sa f/2, mahigit limang beses ng circle of confusion, kaya sharp ang isang mata at halos sharp lang ang isa. Kadalasan iyon ang mas magandang larawan: ang malabong ilong ay nababasa bilang lalim, ang malabong mata ay nababasa bilang palpak. Para makuha ang dalawang mata, mag-focus sa pagitan ng mga ito sa 51.5cm at i-stop down sa f/5.6: ang sharp zone ay tumatakbo na mula 50cm hanggang mga 53.1cm, 3.1cm ang lalim, parehong nasa loob nito ang dalawang mata (ang malapit na isa ay sakto lang), at nananatiling malabong 0.14mm na disc ang ilong. Hindi sapat ang pag-stop down nang mag-isa: sa f/5.6 na nasa malapit na mata pa rin ang focus, nagtatapos ang zone sa mga 51.5cm, kulang bago ang malayong mata. Kapag malapit, mas mahalaga kung saan mo ilalagay ang sharp zone kaysa kung gaano mo ito kalalim.
Tingnan ito sa bench: ang plane of focus sa dulo ng ilong, na nasa likod nito ang dalawang mata.
Saan nanggagaling ang bokeh
Ang bokeh ay ang parehong disc, mas madaling makita lang. Ang bawat punto ng liwanag na wala sa plane of focus ay umaabot sa sensor bilang disc, at ang maliit at maliwanag na ilaw sa madilim na background ay ginagawang imposibleng hindi mapansin ang disc na iyon. Ilipat ang scene sa Daungan, isang daungan sa dapithapon, at mag-focus sa bangka sa 40cm, sa f/2: ang lampara sa 70cm, 30cm sa likod ng plane, ay dumadapo bilang disc na mga 1.5mm ang lapad, mahigit 4% ng lapad ng frame, at ang ilaw na kasinlayo ng dome sa 110cm bilang 2.3mm na disc, mahigit 6%. Iyon ang pagkakaiba ng punto ng liwanag at ng bola nito.
Dalawang bagay ang nagtatakda ng laki ng disc. Una, kung gaano kalayo ang ilaw mula sa plane of focus. Mag-focus na lang sa lampara at lumiliit ang lampara bilang punto, ang ilaw sa dome, na ngayon ay 40cm na lang sa likod ng plane, ay kumakalat lang hanggang 0.7mm, at ang bangka, 30cm sa harap, ay lumalaki sa 1.4mm. Pangalawa ang aperture. Ang disc ay maliit na larawan ng butas na dinaanan ng liwanag, kaya sumasabay ito sa laki ng butas: sa pagbabalik ng focus sa bangka, i-stop down sa f/16 at ikawalong bahagi na lang ng lapad nito sa f/2 ang butas, at ganoon din ang disc ng lampara: mga 0.19mm, mga kalahating porsyento ng lapad ng frame. Hindi na ito bola, kislap na lang, at hindi pa rin sharp: higit anim na beses ng circle of confusion ang 0.19mm, kaya itinuturing pa rin ng bench ang lampara na nasa labas ng sharp zone.
Mula rin sa aperture ang hugis. Bilog na butas ang gumagawa ng bilog na disc; ang iris na may tuwid na blade ay gumagawa ng polygon na may isang gilid bawat blade. Pito ang blade ng lens ng bench, kaya halos bilog ang mga disc nito kapag bukas na bukas at nagiging pitong-gilid habang nag-i-stop down ka.
Tingnan ito sa bench: ang ground glass na naka-focus sa bangka sa f/2, na ang mga ilaw ng daungan sa likod nito ay naging mga disc.
Focus bracketing at stacking
Ang screen sa gitna ng console ay may hawak na limang frame ng parehong scene, na unti-unting mas malalim ang focus: 33cm, 42cm, 55cm, 72cm at 95cm, bawat isa ay kinunan sa anumang aperture na pinili mo. I-click ang frame at magre-refocus ang lens sa distansyang iyon. Iyan ang focus bracket, ang sunod-sunod na aktuwal na kinukuha ng macro o product photographer kapag hindi kayang ilagay ng iisang aperture ang buong subject sa sharp zone nang hindi pa rin pinalalambot ng diffraction ang lahat. Pagkatapos, itinatago ng stacking software ang pinakamatalas na rehiyon lang mula sa bawat frame at pinagsasama ang mga ito sa iisang larawang sharp mula harap hanggang likod sa paraang hindi kayang gawin ng iisang exposure.
Saan talaga nanggagaling ang pumalyang focus
Sa totoong shoot, bihirang ang kuwenta ang pumapalya. Ang autofocus point ay nagla-lock sa bakod sa halip na sa mukhang nasa likod nito. Ang subject ay sumusubsob pasulong nang dalawa o tatlong sentimetrong sobra ng f/1.8 na portrait sa pagitan ng focus lock at shutter. Bahagyang hindi nagkakasundo ang body at lens kung saan iniisip ng sarili nilang focus motor ang “in focus”, at bawat frame ay dumadapo nang bahagya sa harap o likod ng plane na gusto mo. Wala sa mga iyon ang lumalabas bilang malabong larawang maaayos mo pagkatapos, kundi bilang napiling larawang hindi mo nakuha, katabi ng siyam na halos magkakaparehong frame kung saan nakuha mo.
Gaano karaming liwanag ang dumaraan
Ang aperture ay laki ng butas na iniiwang bukas ng iris. Sinusukat ito ng mga photographer sa stop: eksaktong kalahati ng liwanag ng nauna ang ipinapasok ng isang buong stop, o doble ng liwanag ng sumunod. Mukhang pantay ang pagitan ng mga f-number, f/2, f/2.8, f/4, f/5.6, f/8, f/11, f/16, pero ang liwanag ay sumusunod sa area ng butas, hindi sa lapad nito, kaya bumababa ito bilang 1 hinati sa f-number squared. Mag-stop down mula f/2 hanggang f/16, anim na buong stop, at hindi bumababa ang liwanag sa ikaanim o ikawalo: bumababa ito sa 1/64. Panoorin ang ground glass sa dulo ng sensor ng bench habang isinasara mo ang iris at iyon ang nakikita mo: ang parehong butas na nagpapalapad o nagpapakitid sa sharp zone ang nagpapasya rin kung gaano kaliwanag ang larawan sa simula, bago pa magkaroon ng say ang shutter speed o ISO.
Shutter speed at ang gumagalaw na slit
Ang shutter speed ay kung gaano katagal pinapayagang mangolekta ng liwanag ang sensor. I-drag ang shutter slider pakanan at lumiliwanag ang larawan sa salamin, isang stop sa bawat pagdodoble ng oras, at ang anumang gumagalaw ay nagsisimulang kumalat, live, bago ka pa kumuha ng anuman. Pindutin ang Shoot at tumatakbo nang mabagal ang focal-plane shutter ng bench para mapanood mo itong gumana: dalawang kurtina ang tumatawid sa frame, isa ang nagbubukas dito at ang ikalawa ay humahabol sa likod para isara ulit. Mas mabagal sa 1/250s, ang flash-sync speed, natatapos tumawid ang unang kurtina bago umalis ang ikalawa. Mas mabilis doon, sabay na naglalakbay ang dalawang kurtina bilang makitid na slit, na isinasalat ang liwanag sa frame sa halip na buksan ito nang sabay-sabay.
Habang bukas ang shutter ay patuloy na gumagalaw ang scene, at nire-render ng bench ang buong exposure sa halip na isang sandali, kaya ang anumang gumalaw ay kumakalat: buntot ng asong kumakawag, pagaspas ng pakpak ng ibon, isang gull na tumatawid sa daungan. Kapag hawak mo ang camera sa kamay, may pangalawang uri ng blur na nadadagdag, isang yanig na masyadong maliit para mapansin ng mata pero sapat para palambutin ang larawan habang tumatagal na bukas ang shutter. Ang rule of thumb ay halos isa hinati sa focal length, mga 1/50s para sa 50mm na lens ng bench. Binibigyan ito ng kaunting luwag ng Focus Lab, kaya nagsisimulang lumabas ang yanig sa 1/40s at mas mabagal. I-on ang Tripod toggle at mawawala ito, at ang matitira na lang ay ang ginagawa ng mismong subject.
ISO: pagtaas ng volume, hindi ng liwanag
Parehong kinokontrol ng aperture at shutter speed kung gaano karaming liwanag ang aktuwal na umaabot sa sensor. Hindi ang ISO: kasunod ito, pinalalakas ang signal na nakolekta na ng sensor, tulad ng pagtaas ng volume sa tahimik na recording na hindi nagdaragdag ng wala pa roon dati. Itaas ang ISO at lumiliwanag ang larawan, pero lumalaki rin ang noise, ang grain at speckle sa patag na bahagi ng larawan, dahil pinalalakas ng amplifier ang signal na binuo mula sa mas kaunting photon para sa parehong liwanag. Sa bench, halos hindi nakikita ang noise na iyon bago mga ISO 3200, at kitang-kita na sa ISO 12800. Ang ISO ang huling hawakan na hihilahin, kapaki-pakinabang kapag bukas na bukas na ang aperture hangga't kaya at kasing-bagal na ang shutter hangga't kaya mong hawakan o pinapayagan ng subject.
Ang exposure triangle, at ang dial ng camera
Ang aperture, shutter speed at ISO ang exposure triangle: baguhin ang isa at, para manatili ang parehong liwanag, kailangang gumalaw ang isa sa dalawa pa para itugma. Ginagaya ng mode dial ng bench ang tunay na camera. Sa M, manual, ang default, ikaw ang magtatakda ng lahat ng tatlo at agad na makikita sa larawan ang bawat pagbabago. Sa A, aperture priority, ikaw ang pipili ng aperture at ang camera ang kukuwenta ng shutter speed. Sa S, shutter priority, ikaw ang pipili ng shutter speed at ang camera ang kukuwenta ng aperture. Binabasa ng exposure meter kung gaano kalayo ang resulta, mula -3 stop, masyadong madilim, hanggang +3, masyadong maliwanag.
Totoo ang mga trade-off, hindi lang numero. Sa portrait room na may ilaw ng lampara, sa EV 7 at ISO 400, madali ang 1/125s na shutter sa f/2. I-stop down sa f/16 para sa mas malalim na sharp zone at 1/2s na ang gusto ng meter, anim na stop na mas mabagal at lampas na sa kayang hawakan nang matatag ng kamay. Sa manual, anim na stop lang na mas dumidilim ang larawan hanggang ibalik mo ang liwanag; ibibigay sa iyo ng A mode ang kalahating segundong shutter nang walang reklamo. Ang solusyon ay tripod, o ibalik ang ilan sa mga stop na iyon gamit ang ISO sa halip na oras ng shutter. Bihirang ganito ang kagat ng lambak sa araw ng hapon: sa EV 14, nakakapag-shoot pa rin ang f/16 sa 1/60s. Ang daungan sa dapithapon ay EV 4 at bumubukas sa ISO 1600: nakakaya pa rin ng f/2 ang handheld na 1/60s, bumababa sa 1/8s ang f/5.6, at ang f/16 ay nangangailangan ng buong segundo, teritoryo na ulit ng tripod.
Mga madalas itanong
Ito ang nag-iisang distansya mula sa lens na pino-project sa sensor bilang tunay na punto. Isang distansya lang ang kayang i-focus ng lens sa isang pagkakataon, kaya ang plane of focus ay ang distansyang iyon na iginuhit nang patag sa buong eksena. Ang anumang mas malapit o mas malayo ay dumadapo sa sensor bilang maliit na disc sa halip na punto, at iyon ang sinusukat ng depth of field.
Dahil ang plane of focus lang ang tunay na sharp. Ang lahat ng iba pa sa frame ay nire-render bilang blur disc na lumalaki ang laki habang lumalayo sa plane na iyon, at ang disc na sapat ang liit ay nananatili sa ilalim ng sariling resolving limit ng mata at nagmumukha pa ring sharp. May pangalan ang tolerance na iyon, ang circle of confusion, at iyon ang pinagbubuuan ng bawat numero ng depth of field.
Hindi. Hindi kailanman ginagalaw ng aperture ang plane of focus, ang focus ring lang ang gumagawa niyon. Ang binabago ng aperture ay kung gaano kabilis lumaki ang disc habang lumalayo ka sa plane na iyon: ang malapad na aperture tulad ng f/2 ay nagpapadaan ng makapal na cone ng liwanag, kaya mabilis lumaki ang disc at manipis ang sharp zone. Ang makitid na aperture tulad ng f/16 ay nagpapadaan ng manipis na cone, kaya dahan-dahang lumalaki ang disc at mas malalim ang sharp zone sa magkabilang panig ng parehong plane.
Ang plane of focus ay isang distansya: ang nag-iisang lugar kung saan aktuwal na naka-focus ang lens. Ang depth of field ay ang hanay ng mga distansya sa harap at likod ng plane na iyon na ang blur disc ay sapat pang maliit para tawaging sharp. Isang plane, isang numero; ang depth of field, isang zone na binuo sa paligid nito mula sa aperture, focal length at kung gaano kalayo ang mismong plane.
Sa mata. Kapag malapit, napakaliit ng sharp zone: sa 50mm na lens sa f/2 at 50cm ang layo ng mata, mga isang sentimetro ang lalim nito, kaya ang pag-focus sa ilong, ilang sentimetro na mas malapit, ay nag-iiwan ng kitang malabong mga mata. Mag-focus sa pinakamalapit na mata, at kung kailangan mong sharp ang dalawang mata, mag-focus sa pagitan ng mga ito at i-stop down nang kaunti: sa portrait ng Focus Lab, 51.5cm sa f/5.6 ang nakakakuha ng dalawa.
Ang bokeh ball ay ang blur disc ng ilaw na wala sa focus. Lumalaki ito kasabay ng lapad ng aperture at ng layo ng ilaw mula sa plane of focus, kaya ang malapad na aperture at ilaw na malayo sa likod ng subject ay gumagawa ng malalaking bola, at ang pag-stop down ay nagpapaliit sa mga ito pababa sa kislap. Ang hugis nito ay hugis ng aperture: bilog kapag bukas na bukas ang iris, at polygon na may isang gilid bawat blade kapag tuwid na mga blade ang nagsasara nito.
Binabaluktot ng lens ang liwanag na tumatawid sa iisang punto malapit sa gitna nito, kaya ang sinag na umaalis sa itaas ng eksena ay nauuwi sa ibaba ng larawan, at ang sinag mula sa kaliwa ay nauuwi sa kanan. Ganyan lang talaga bumubuo ng larawan ang lens, sa ground glass, sa film o sa digital sensor. Ibinabalik ito ng viewfinder ng camera o ng on-screen preview nang tama para sa iyo, sa optical na paraan gamit ang salamin at pentaprism o sa software.
Ang aperture, shutter speed at ISO ang magkakasamang nagpapasya kung gaano kaliwanag ang larawan: ang exposure triangle. Baguhin ang isa at, para manatili ang parehong liwanag, kailangang gumalaw ang isa sa dalawa pa para mag-compensate. Palakihin ang aperture, pabagalin ang shutter, o itaas ang ISO, at lumiliwanag ang larawan; paliitin ang aperture, pabilisin ang shutter, o ibaba ang ISO, at dumidilim ito.
Ang mas maliit na aperture, mas mataas na f-number, ay mas maliit na butas, at mas kaunting liwanag ang pinapadaan ng mas maliit na butas: ang pag-stop down mula f/2 hanggang f/16 ay nagpapabawas ng liwanag sa 1/64. Para magkaroon ng parehong liwanag, kailangang mas matagal mangolekta ng liwanag ang sensor, kaya pinapabagal ng aperture priority mode ang shutter sa tuwing isinasara mo ang aperture. Sa portrait room ng Focus Lab, nangangahulugan iyon na bumababa ang shutter mula 1/125s sa f/2 hanggang kalahating segundo sa f/16.
Bilang rule of thumb, halos isa hinati sa focal length: mga 1/50s para sa 50mm na lens. Binibigyan ito ng kaunting luwag ng Focus Lab, kaya nagsisimulang lumabas ang yanig ng kamay sa 1/40s at mas mabagal. Tuluyang inaalis ng tripod ang yanig na iyon, kaya hinahayaan ka ng Focus Lab na i-on ang isa bago mag-shoot.
Oo. Pinalalakas ng ISO ang signal na nakolekta na ng sensor sa halip na mangolekta ng mas maraming liwanag, kaya ang parehong pagpapalakas na nagpapaliwanag sa larawan ay nagpapalakas din ng noise, ang grain at speckle na nakikita sa patag na bahagi. Sa Focus Lab, halos hindi nakikita ang noise na iyon sa ibaba ng mga ISO 3200 at malinaw nang nakikita sa ISO 12800.
Mga exposure mode ang mga ito. Ang M ay manual, ang default ng Focus Lab: ikaw ang magtatakda ng aperture, shutter speed at ISO. Ang A ay aperture priority: ikaw ang pipili ng aperture at ang camera ang kukuwenta ng katugmang shutter speed. Ang S ay shutter priority: ikaw ang pipili ng shutter speed at ang camera ang kukuwenta ng aperture. Ipinapakita ng exposure meter kung gaano kalayo ang resulta sa tamang exposure, mula -3 stop hanggang +3.
Oo. Walang signup, walang account, at lahat ng nasa bench ay tumatakbo sa browser mo.
Pagkatapos, hayaang hanapin ng imagic ang mga frame na talagang dumapo sa plane
Inii-score ng imagic ang bawat larawan sa shoot batay sa linaw, exposure, noise, komposisyon at detalye, sa mismong makina mo, walang ina-upload, at awtomatikong pinipili ang pinakamalinaw na frame sa bawat burst. Libreng 500-export na pagsubok, hindi kailangan ng card.